D-day: de marathon van Rotterdam!

Vol met zenuwen stond ik aan de start. Ik stond in wave 5 en mijn vriend in wave 1 dus ik moest een uur wachten (halfuur op voorhand in startvak staan erbij gerekend) voordat ik mocht starten. Voor de start van de eerste wave werden we getrakteerd op het nummer ‘you’ll never walk alone’ van de enige echte Lee Towers. Een kippenvelmomentje.

Om 10u28 werd het startschot gegeven. Onwezenlijk dat ik alweer een marathon aan het rennen ben, bedenk ik mezelf. Mijn 3de marathon. Ik probeer rustig te starten en laat me niet mee gaan met de grote hoop. Een pace van rond 6min30 is het doel voor de eerste helft. De eerste helft van de marathon ging, naar mijn gevoel, vlot. Ik focuste me op mijn muziek, onbekende mensen die mijn naam schreeuwden, de drankposten en ik telde de momenten af naar het volgende gelletje om in te nemen.

Vanaf de 2de helft wou ik versnellen om zo een negative split te bekomen. Maar de hitte had me te pakken. Vanaf 25km kon ik mijn pace niet meer aanhouden. Ik had het zo warm. Vanaf 30 km zag je aan de overkant de mensen rennen die al aan km 40 zaten. Ik vond dit een enorm demotiverend punt want ik moest er nog 12,195km doen.

Op naar het Kralingse bos. Ik had het gevoel dat hier geen einde aan kwam. Vanaf km 35 was ik op, alles begon pijn te doen. Op dat punt wou ik opgeven en kon ik de mentale support van het thuisfront wel gebruiken. Via Whatsapp kreeg ik lieve berichtjes die me er doorheen hebben geholpen. Vanaf km 37 belde mijn vriend om me moed in te spreken. En dat gaf me wel een boost om door te zetten. Nog 5 km en 195 m te gaan, maar wat leek dat ver op dat moment wanneer je er helemaal doorheen zit.

Blijven gaan was de boodschap. Bij km 40 was ik blij om nog een bekertje water te kunnen drinken en mijn gezicht nat te maken. Klaar voor het laatste stuk. Vanaf km 41 gingen we de Coolsingel op. De finish was bijna in zicht. Wanneer ik de finish zag, begon ik te versnellen. Ik was er bijna! Wanneer ik de finish bereikte, werd ik overmand door emoties. De traantjes begonnen te vloeien. Wat had ik het zwaar gehad, maar zo blij dat ik de eindmeet had gehaald. Ik werd ineens op mijn schouders getikt en zag mijn vriend voor mijn neus verschijnen. Wat deed het deugd om hem te zien! Hij gaf me direct een recoveryshake.

 

IMG_6040

Ik had niet mijn 4u30 dat ik voor ogen had gehaald, maar heb wel mijn pr met 23 minuten kunnen verbeteren. Mijn eindtijd was 4u43min. Best tevreden, maar ik neem mijn revanche in Berlijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s